n. 1. (Bible) a. the Bible the sacred writings of the Christian religion, comprising the Old and New Testaments and, in the Roman Catholic Church, the Apocrypha. b. ( as modifier ): a Bible reading. 2. (Judaism) the English name for Tanach. 3. ( often not capital) any book containing the sacred writings of a religion. biblijny syn Abrahama i Hagar: Haran: syn Teracha, brat Abrahama i Nachora: Nachor: bibl. syn Teracha, brat Abrahama i Harana: Madian: bibl. syn Abrahama i Ketury Izmael, syn Abrahamův. Ve Starém zákoně syn Abrahama a Agar, Sářiny egyptské služebnice ( Gen. 16:11–16 ). Pán zaslíbil jak Abrahamovi, tak Agar, že se Izmael stane otcem velikého národa ( Gen. 21:8–21 ). Smlouva přecházela skrze Izáka, ne přes Izmaela, Gen. 17:19–21 ( Gal. 4:22–5:1 ). Bůh požehnal Izmaelovi, že bude Earlier, we have Abraham actually arguing with God to save the cities of Sodom and Gomorrah. So, when Sarah asks Abraham to send Hagar and Ishmael away, “ The matter [is] very distressing to Abraham on account of his son.” (21.11). But by the time God asks Abraham to sacrifice Isaac, Abraham goes without complaint, without talking back. Bi·ble. n. 1. a. The sacred book of Christianity, a collection of ancient writings including the books of both the Old Testament and the New Testament. b. The Hebrew Scriptures, the sacred book of Judaism. c. A particular copy of a Bible: the old family Bible. Hagar became Sarah's Maid, but when Sarah was not blessed with children, she persuaded Abraham to take Hagar as his second wife. Sarah hoped that she could bring up Hagar's children and merit G‑d's blessing that way, so that she, too, perhaps might be blessed with a child. Abraham took Sarah's advice and married Hagar. . Wyrażenie „Anioł Boży” pojawia się w Piśmie Świętym 19 razy: w Biblii hebrajskiej 12 razy i w Nowym Testamencie 7 razy. W Biblii hebrajskiej występuje ono 10 razy w liczbie pojedynczej: male’ak ’ělōhîm (Anioł Boży) oraz 2 razy w liczbie mnogiej: male’akê ’ělōhîm (Aniołowie Boży). W Nowym Testamencie natomiast występuje ono 6 razy w liczbie mnogiej, jako greckie wyrażenie: aggelōn tou Theou (Aniołowie Boży) i 1 raz w liczbie pojedynczej: aggelos tou Theou (Anioł Boży). Po raz pierwszy w Biblii hebrajskiej wyrażenie male’ak ’ělōhîm (Anioł Boży) spotykamy w opowiadaniu o narodzinach Izaaka i o oddaleniu niewolnicy Hagar wraz z jej synem Izmaelem (Rdz 21, 1-21). Tekst ten prawie w całości należy do tradycji elohistycznej (ww. Należy się zatem spodziewać, że imię Boga Izraela, zamiast JHWH będzie tutaj brzmiało Elohim i analogicznie Jego posłaniec nazywany będzie male’ak ’ělōhîm (Anioł Boży). Narodziny syna obietnicy „Przed laty, na urodziny Izmaela, Abraham podarował Egipcjance Hagar jej własny namiot, w którym wychowywał się i rósł chłopiec. Namiot Hagar nigdy nie stał na honorowym miejscu. Zawsze rozbijano go w pewnej odległości od namiotów Abrahama i Sary. Przez lata także Hagar postanowiła utrzymywać dystans między sobą a Sarą, panią wszystkich domowników. Abraham widział to i rozumiał takie postanowienie. Dyskretnie jednak obserwował Izmaela, który wyrastał na silnego i niezależnego młodzieńca. Chociaż Abraham nigdy tego nie wypowiadał na głos, cieszył się w duchu, widząc, że chłopak okazał się taki samodzielny i pełen życia” (por. W. Wangerin, „Najpiękniejsze historie biblijne”, Poznań 2005, s. 24). Lecz oto Bóg „okazał Sarze łaskawość (…), stała się brzemienna i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył. Abraham dał swemu synowi, którego mu Sara urodziła, imię Izaak” (ww. 1-3). Gdy dziecko ukończyło trzeci rok życia, zgodnie z ówczesnym zwyczajem, odłączone zostało od piersi matki. Na tę okoliczność Abraham wyprawił wielką ucztę dla wszystkich domowników. Stanowcza decyzja Sary Dla lepszego zrozumienia tego, co obecnie autor natchniony nam powie, dobrze będzie zwrócić uwagę na wiek Abrahama i jego obydwu synów. Otóż gdy urodził się Izmael, Abraham liczył osiemdziesiąt sześć lat życia (Rdz 16, 16). Czternaście lat później, w setnym roku życia Abrahama, urodził się Izaak (Rdz 21, 5). Trzy lata później mają miejsce wydarzenia, o których obecnie jest mowa. Abraham liczy sobie sto trzy lata, Izmael siedemnaście, a Izaak trzy. Wiek obydwu synów Abrahama odgrywa tu bardzo ważną rolę, skoro autor natchniony wyraźnie to zaznacza, mówiąc o Izaaku: jeled, dziecko, chłopiec (21, 8), a o Izmaelu: na‘ar, młodzieniec, chłopak (21, 12). Tym samym wskazuje się na Izmaela jako pierworodnego syna Abrahama. A pozycja syna pierworodnego była na całym Bliskim Wschodzie wyjątkowa. Dziedziczył on podwójną część majątku ojca (Pwt 21, 15-17), otrzymywał ojcowskie błogosławieństwo (Rdz 27) i władzę (Rdz 27, Sara, widząc dla swojego syna Izaaka poważne zagrożenie natury prawnej, usiłuje ze wszech miar pomniejszyć status prawny Izmaela, nazywając go „synem Egipcjanki” (w. 9), bądź „synem niewolnicy” (w. 10), a w końcu w kategoryczny sposób domaga się od Abrahama, by „wypędził niewolnicę wraz z jej synem” (w. 10). Swoją nieugiętą decyzję argumentuje, mówiąc: „bo syn tej niewolnicy nie będzie współdziedzicem z synem moim Izaakiem” (w. 10). Bóg pociesza Abrahama Na domiar złego Sara zauważyła, że Izmael „naśmiewa się z Izaaka” (w. 9). Jest to oddane hebrajskim czasownikiem şāhaq, dowcipkować, kpić, naigrawać się. To słowo może oznaczać jeszcze psotne, nieopanowane zachowanie. Nie da się ustalić co niewłaściwego Sara zauważyła we wspólnej zabawie chłopców. Być może była to najzwyklejsza w świecie niewinna zabawa dwóch braci. Ale dla Sary widok dwóch chłopców bawiących się ze sobą, jak równy z równym, wystarczał do podjęcia stanowczej decyzji: „Izmael musi stąd odejść!”. Jasno uświadomiła sobie ona, że dziś Izmael tylko naśmiewa się z jej syna, ale jutro może go nawet uderzyć. Toteż obawiała się, że z każdym rokiem Izmael będzie stawał się coraz większym rywalem Izaaka, aż w końcu może stać się współdziedzicem. To zrodzi nieunikniony konflikt pomiędzy nimi, a następnie między ich potomstwem. Sara, obawiając się takiego rozwoju sytuacji, zaczęła usilnie prosić Abrahama, by oddalił Hagar i jej syna. Ta jej prośba sprawiła mu ogromny ból. Nic więc dziwnego, że na słowa Sary Abraham zareagował oburzeniem, mówiąc jej, że Izmael jest jego synem i że czuje się on odpowiedzialny za los chłopaka oraz jego matki. Co więcej, przypominał Sarze, że to przecież ona chciała jego narodzin. Rozterka Abrahama urosła do granic niebywałych. I oto kontekst, w jakim zaistniała pięciokrotna nadprzyrodzona interwencja. Cztery z nich należą do Elohim, a jedna do Jego posłańca. Pierwsza interwencja Boga to słowa pocieszenia skierowane do Abrahama: wajjō’mer ’ělōhîm, rzekł Elohim do Abrahama: „Niechaj ci się nie wydaje złe to, co Sara powiedziała o tym chłopcu i o twojej niewolnicy. Posłuchaj jej, gdyż tylko od Izaaka będzie nazwane twoje potomstwo. Syna zaś tej niewolnicy uczynię również wielkim narodem, bo jest on twoim potomkiem” (ww. 12-13). Oddalenie Hagar i jej syna To nie natarczywe prośby Sary wpłynęły na decyzję Abrahama o oddaleniu Hagar i jej syna, lecz sprawiły to słowa Boga. Boga, któremu Abraham zawsze pragnął być posłuszny. Wprawdzie domagały się On od Abrahama ogromnej ofiary, lecz były to zarazem słowa pocieszenia; słowa, które niosły solenną obietnicę, dotyczącą jego synów. Teodor Hudler w powieści „Abraham. Ojciec rodu” pisze: „Pewnego dnia Abraham z ciężkim sercem przygotował chleb oraz bukłak z wodą i dał Hagar. Nakazał jej, by wraz z dzieckiem udała się na wschód od Beer-Szeby, wiedział bowiem, że napotka tam wędrujących pasterzy, którzy na pewno przygarną ją wraz z dzieckiem. Zrozpaczona i załamana Hagar zbłądziła jednak na pustyni i gdy zabrakło chleba i wody, była już przygotowana na śmierć, nie mogła jednak spokojnie patrzeć na śmierć syna. Ułożyła więc wycieńczonego Izmaela w cieniu niewielkiego krzewu, sama zaś usiadła opodal w odległości strzału z łuku. Podobnie jak przed laty, zaczęła błagać Najwyższego o ocalenie dla swego dziecka: «Panie Świata, Ty jesteś litościwy i miłosierny, racz spojrzeć na moje uniżenie i mą rozpacz, i tak jak uczyniłeś to przed laty, ocal mego syna. Ty sam złożyłeś nam obietnicę, że potomstwo Izmaela będzie tak wielkie, że nie sposób będzie je zliczyć»…” (por. T. Hudler, „Abraham. Ojciec rodu”, Kraków 2003, s. 107-108). W odpowiedzi na jej modlitwę oraz na jęk chłopca Bóg pospieszył z pomocą. Autor natchniony pisze: wajjišema‘’ělōhîm, „i Elohim usłyszał jęk chłopca” (w. 17a). I w tym oto miejscu pojawia się w tekście świętym pewna trudność, o której mówi Gerhard von Rad, a mianowicie, że trudno niekiedy ustalić jest różnicę pomiędzy Bogiem, a Jego posłańcem, albowiem tym kimś, kto mówi lub działa, jest ta sama osoba. Istnieje jednak pewna zasada, która umożliwia rozróżnienie. Otóż, gdy pojawia się wzmianka o Bogu bez bezpośredniego kontaktu z człowiekiem, tam występuje sam Bóg; gdy natomiast Bóg wchodzi w bezpośredni kontakt z człowiekiem, tam pojawia się Jego posłaniec (por. G. von Rad, „Aggelos, TDNT”, Grand Rapids 1964, t. I, s. 77). Otóż Elohim „usłyszał” jęk chłopca, ale zaraz potem pojawił się Anioł Boży i to on „przemawiał” do Hagar. Anioł Boży jest w tym kontekście jakoby „uobecnieniem” miłującej i troskliwej obecności Boga. Ocalenie Co czyni tutaj Anioł Boży? Przede wszystkim przemawia on w imieniu Boga. Autor natchniony podkreśla, że male’ak ’ělōhîm, Anioł Boży, wajjiqerā’, „i zawołał do Hagar z nieba”. Bardzo ważny jest tutaj hebrajski czasownik: wajjqerā’, „i zawołał”. Nie chodzi tu zatem o słowa wypowiedziane spokojnie, ale o krzyk. Krzyk to krzyk. Ma on psychologiczne, piorunujące oddziaływanie. Jest sygnałem, że coś niezmiernie ważnego będzie powiedziane. Co więcej, ten donośny głos płynie prosto z nieba. Najpierw Anioł Boży próbuje nawiązać z Hagar przyjazny dialog i pyta ją: „Cóż ci to, Hagar?”. Po czym, widząc, że jest przerażona, uspokaja ją. Zjawiska natury nadprzyrodzonej zawsze budziły u ludzi lęk. Widzimy to także w scenie Zwiastowania narodzin Jezusa Chrystusa. Ewangelista Łukasz pisze: „Ona zmieszała się na te słowa…”. I Anioł Gabriel uspokaja Maryję, mówiąc do Niej: „Nie bój się, Maryjo” (por. Łk 1, 29-30). Także i w tym przypadku Anioł Boży uspokaja Hagar, mówiąc: „Nie lękaj się!”. Następnie upewnia ją, że Bóg czuwa nad nimi, że „usłyszał jęk chłopca tam leżącego”. Poleca jej wstać, podnieść chłopca i wziąć go za rękę (te trzy gesty sugerują, że autor natchniony miał na myśli Izmaela - małego chłopca, a nie młodzieńca siedemnastoletniego). W końcu Anioł Boży, w imieniu Boga, czyni bardzo ważną zapowiedź: „uczynię go wielkim narodem” (ww. 17-18). Gdy głos Anioła Bożego zamilkł, Bóg przystąpił do działania, które pomogło przetrwać matce i dziecku na pustyni: „Elohim wajjipeqah, otworzył jej oczy i Hagar ujrzała studnię z wodą; a ona poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić” (w. 19). Historię tę zamyka przeświadczenie, że wszystko stanie się tak, jak Bóg zapowiedział, bo Elohim wajehî, „był z nim” (w. 20), bo otoczył Izmaela szczególną opieką. Autor natchniony kończy tę opowieść słowami: „Gdy [Izmael] dorósł, mieszkał on na pustyni i stał się łucznikiem. Mieszkał stale na pustyni Paran; matka zaś jego sprowadziła mu żonę z ziemi egipskiej” (ww. 20-21). Tym samym autor natchniony chciał podkreślić, że syn Abrahama, Izmael, nie tylko oddalił się od namiotów swego ojca, lecz prawie zniknął z historii Abrahama i jego syna obietnicy, Izaaka. Jednakże Izmael uchodzi za człowieka, któremu Bóg błogosławił. Jego dwunastu synów zostaje protoplastami ludów arabskich. Wraz z Izaakiem Izmael chowa ojca Abrahama w pieczarze Makpela, a sam umiera w wieku 137 lat, co staje się wymownym znakiem Bożego błogosławieństwa (por. Rdz 25, 9-18). *** Aniele Boży, święty wysłanniku Boga, objawiający Jego miłość i troskę o każdą istotę ludzką, bądź dla nas oparciem i pocieszeniem, szczególnie wtedy, gdy przychodzi nam dźwigać ciężar życia w opuszczeniu i osamotnieniu. Amen. ks. Henryk Skoczylas CSMA opr. ab/ab Abraham był pierwszym z hebrajskich patriarchów, mężem Sary i Hagar, ojcem Izaaka i Izmaela. Według przekazu biblijnego był praojcem narodu żydowskiego, arabskiego, edomickiego i innych. Z woli Boga Jahwe wyruszył w drogę do Ziemi Obiecanej, czyli Kanaan (obecnie Palestyna). Zapoczątkował wiarę w jedynego Boga i z tej racji trzy religie monoteistyczne, judaizm, chrześcijaństwo i islam, uważają go za ojca duchowego wszystkich wierzących. Abraham – krótka historia na podstawie BibliiOdpowiedzi na najczęściej zadawane pytania o AbrahamieBibliografia Abraham – krótka historia na podstawie Biblii Daty urodzin i śmierci Abrahama nie są znane. Mógł żyć przed 1800 rokiem przed Chrystusem. Pierwotnie był zwany Abramem. Jego ojcem był Terach z Ur w Chaldei (dziś część Iraku). Terach wraz z synem Abramem, Lotem (wnukiem) i Sarą, żoną Abrama, wyruszył z Ur chaldejskiego, aby udać się do Kanaan. Kiedy jednak dotarli do Charanu, tam się osiedlili i tam też Terach zmarł. Bóg oznajmił Abramowi, aby udał się do Kanaan, Ziemi Obiecanej (obecnie Palestyna). Gdy Abram miał 75 lat, udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał. Wraz z nim poszedł jego bratanek Lot, żona Sara i służba. Zabrali ze sobą cały dobytek i wyruszyli. Osiedli w nowej ziemi, lecz kiedy nastała klęska głodowa udał się z żoną Sarą do Egiptu. Gdy powrócił do Kanaan, zawarł z nim Bóg przymierze, którego znakiem miało być obrzezanie. Choć bezdzietny Abram był w podeszłym wieku, Bóg obiecuje mu, że stanie się ojcem wielkiego narodu i zmienia jego imię na Abraham (ojciec mnóstwa). Bóg także zapowiedział mu, że będąca w podeszłym wieku Sara urodzi mu syna. I tak też się stało. Gdy Izaak osiągnął wiek chłopięcy, Bóg – chcąc wypróbować wiarę Abrahama – zażądał od niego, by złożył mu syna w ofierze. Abraham udał się wraz z Izaakiem w góry i przygotował ołtarz ofiarny. Ale w chwili gdy wyciągnął ramię by chłopca zabić, Bóg go powstrzymał mówiąc: Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna. […] A ponieważ uczyniłeś to […], będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza. Bóg zapowiedział też, że potomkowie Abrahama staną się założycielami wielkiego narodu. Tym narodem okazał się naród żydowski, dlatego Żydzi uważają Abrahama za swojego protoplastę. Za swego przodka uznają go także muzułmanie (według tradycji muzułmańskiej synem, którego Abraham chciał złożyć w ofierze był Izmael). Ma on też znaczenie dla chrześcijan, którzy widzą w nim tego, który – uwierzywszy w obietnice boskie – stał się praojcem ich własnej wiary. Ofiara Izaaka jest symbolem ofiary Chrystusa na krzyżu i na ołtarzu. Po śmierci Sary Abraham poślubił Keturę, z którą miał jeszcze sześciu synów. Abraham zmarł licząc 175 lat. Dzieje Abrahama opisane są w Księdze Rodzaju w rozdziałach 11-25 Starego Testamentu. Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania o Abrahamie Kim był Abraham? Abraham był pierwszym z hebrajskich patriarchów, mężem Sary i Hagar, ojcem Izaaka i Izmaela. Według przekazu biblijnego był praojcem narodu żydowskiego, arabskiego, edomickiego i innych. Z woli Boga Jahwe wyruszył w drogę do Ziemi Obiecanej, czyli Kanaan (obecnie Palestyna). Zapoczątkował wiarę w jedynego Boga i z tej racji trzy religie monoteistyczne, judaizm, chrześcijaństwo i islam, uważają go za ojca duchowego wszystkich wierzących. Ile lat żył Abraham? Abraham żył 175 lat. Kiedy żył Abraham? Daty urodzin i śmierci Abrahama nie są znane. Mógł żyć przed 1800 rokiem przed Chrystusem. Gdzie urodził się Abraham? Abraham urodził się w Ur, w Chaldei. Jak nazywał się ojciec Abrahama? Ojcem Abrahama był Terach. Skąd pochodził Abraham? Abraham pochodził z Ur w Chaldei. Ile lat miał Abraham, gdy urodził się jego syn Izaak? Abraham miał sto lat, gdy urodził się jego syn Izaak. Bibliografia Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego, Księgarnia św. Wojciecha, Warszawa 1947 O. Hugo Hoever, Żywoty Świętych Pańskich, Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, Olsztyn 1995 OXFORD Encyklopedia szkolna, Tom 6: Biografie, Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, Warszawa 1994 Grafika: | Autor: Rembrandt – The Yorck Project (2002) | Licencja: Domena publiczna Ciekawe artykuły: Niezwykły życiorys: Polub nas: Tagi: Rozwiązaniem tej krzyżówki jest 6 długie litery i zaczyna się od litery I Poniżej znajdziesz poprawną odpowiedź na krzyżówkę syn Abrahama i Hagar, jeśli potrzebujesz dodatkowej pomocy w zakończeniu krzyżówki, kontynuuj nawigację i wypróbuj naszą funkcję wyszukiwania. Hasło do krzyżówki "Syn abrahama i hagar" Środa, 21 Sierpnia 2019 ISMAEL Wyszukaj krzyżówkę znasz odpowiedź? podobne krzyżówki Ismael Syn abrahama i hagar, Syn abrahama i hagar, inne krzyżówka Syn abrahama i hagar, Syn abrahama i hagar, Hagar, fińsko-szwedzka pisarka modern. Pójść do abrahama na piwo Przenieść się na łono abrahama Syn abrahama Miasto z grobem abrahama Według tradycji miasto z grobem abrahama Syn abrahama i sary W biblii, główny sługa abrahama W biblii, syn abrahama i ketury W biblii, druga żona abrahama Miejsce pochówku abrahama Syn midiana oraz wnuk abrahama. Paraliżująca kara pochłonęła miasto abrahama Govert, twórca obrazu "ofiara abrahama" Biblijny patriarcha, syn abrahama Syn abrahama, Miał zginąć z rąk abrahama, Żona abrahama, trendująca krzyżówki K17 kara boska i tyle D7 mowa w regionie Zazdrosny mąż desdemony z dramatu szekspira 3a potrzebny do stworzenia krokieta Sklep z bukietami 14a będą, gdy kwasy podziałają na alkohole G1 haruje na tratwie 22d towarzysz aparatczyk Pseudonim używany w internecie I4 z niego sypią się dowcipy D16 wydawany posiłek G1 pole po przejściu bizona H16 dziadusiowe futro pokryte suknem Uwielbia zadawać cierpienia E3 przynosi słowa na język gaduły Niewolnica Sary, Hagar, urodziła Abrahamowi syna Ismaela i zaczęła pogardzać swoją panią. Ponadto gdy Sara urodziła Izaaka, syn Hagar naśmiewał się z niego. Sara wyprosiła więc u Abrahama, aby ten wypędził Hagar i jej syna. Zadanie polega na wyszukaniu nie pasujących liter w słowach z tej historii, a następnie ułożenie z tych liter hasła. Przygotowane jest dla dzieci w wieku 6-12 lat. Historia zapisana jest w Biblii, w 1 Księdze Mojżeszowej 16 i 21. Samotna kobieta nie budziła u Hebrajczyków zbyt dużego szacunku, chyba że była bogobojną wdową. Dlatego opowieści o biblijnych niewiastach muszą być również opowiadaniem o ich mężach i synach. Tak też jest w przypadku Sary i Hagar – ich historia nierozdzielnie związana jest z według Pisma św., była bardzo piękną kobietą i Abraham, obawiając się o swe życie, namawiał ją, by podawała się za jego siostrę. Ona czyniła to w milczeniu, chociaż czyn Abrahama można uznać za wysoce niestosowny. Pozwala on, by faraon i król Geraru wzięli jego żonę na swój dwór jako nałożnicę, obficie mu to wynagradzając. Wprawdzie interwencja Boga zawsze zapobiega zhańbieniu Sary, jednak intencje Abrahama są co najmniej dwuznaczne. Poza tym dowiadujemy się z Pisma św., że Sara była właściwie przyrodnią siostrą Abrahama. Można to jednak wytłumaczyć panującym w owych czasach endogamicznym modelem małżeństwa, tj. polegającym na poślubianiu kobiet pochodzących z własnej Sara oznacza księżniczkę. Biblijna Sara jest podobna do księżniczki: piękna, dumna i władcza. Nawet jeżeli chodzi o tak intymną i wstydliwą wówczas sprawę jak bezpłodność. O tym, że Sara jest bezpłodna, dowiadujemy się już w momencie pierwszego z nią spotkania. Otrzymujemy również wiadomość, iż Bóg obiecuje Abrahamowi liczne potomstwo, mające stać się wielkim narodem. Ponieważ jednak obietnica ta przez długi czas pozostawała tylko słowami małżonkowie zaczęli się niepokoić. Zapewnienie kontynuacji własnemu narodowi było wtedy sprawą najważniejszą, stanowiło wręcz podstawowy nakaz religijny. Starożytne społeczeństwa żyjące na Bliskim Wschodzie wykształciły wiele zwyczajów, pozwalających rozwiązać problem niepłodności kobiet. Jeden z nich wykorzystuje Sara, oddając mężowi swoją wynika z kodeksu Hammurabiego niepłodna żona może tak uczynić, a dziecko, które przyjdzie na świat z tego związku, będzie uznawane za jej własne. Jeżeli niewolnica zrezygnuje ze swych praw do dziecka, będzie mogła odzyskać wolność. Tak więc „Saraj, żona Abrahama, wzięła niewolnicę Hagar, Egipcjankę, i dała ją za żonę mężowi swemu Abrahamowi. (...) Abram zbliżył się do Hagar i ta stała się brzemienną.” (Rodz. 16, 1-4) Hagar jednak nie chciała zrezygnować z prawa do dziecka i uciekła. Dopiero pod wpływem Boga wróciła do swej pani i była jej posłuszną. Urodziła syna, któremu nadała imię lata a Sara nadal była bezpłodna. Miała już osiemdziesiąt dziewięć lat, a Abraham dziewięćdziesiąt dziewięć. Wtedy to właśnie otrzymali wiadomość, że Sara urodzi syna. Mimo ich wątpliwości tak się stało i urodził im się syn Izaak. Konflikt między Sarą i Hagar zaostrzył się, gdyż teoretycznie to Izmael był pierworodnym Abrahama i jego dziedzicem. Sara kazała więc mężowi wypędzić Hagar i jej syna, co Abraham uczynił. Bóg zaopiekował się jednak wypędzonymi. Hagar, silna i niezależna kobieta, dopiero wtedy mogła zacząć samodzielnie kształtować swój los. W tradycji arabskiej te dwie postacie odgrywają bardzo istotną rolę. Bardzo często wszystkich Arabów określa się jako „synów Izmaela”.Sara zmarła w wieku stu dwudziestu siedmiu lat. Abraham kupił w Kanaanie kawałek ziemi, by pogrzebać żonę. W tym momencie kończy się wędrówka patriarchy. Dotychczas Abraham był tylko obcym przybyszem w ziemi, do której zaprowadził go Bóg. Dopiero miejsce pochówku Sary stało się dla niego prawdziwym domem ojczystym. W ten sposób zrealizowana została obietnica dana przez Pana w odległej Mezopotamii: „I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, (...) cały kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem.” (Rodz. 16, 8)W Piśmie św. Sara i Hagar odgrywają bardzo ważną rolę. Na przykładzie Sary Bóg uświadamia ludziom, że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych i że zawsze spełnia dane obietnice. Abrahamowi zostało przyrzeczone liczne potomstwo i nowe ziemie. Pomimo swej pobożności małżeństwo Sary i Abrahama niedowierzało jednak tej obietnicy. Wprawdzie najpierw cierpliwie czekali na potomka, ale w końcu postanowili „wziąć sprawy w swoje ręce”. Dlatego Sara oddała mężowi swoją niewolnicę i ta urodziła mu, a właściwie im – Sarze i Abrahamowi – syna. Nie był to przecież całkowicie ich syn, szczególnie, że między Sarą i Hagar narastał konflikt. Abraham stoi w całej tej historii jakby na uboczu. Stroną aktywną jest raczej jego żona. To ona decyduje o wykorzystaniu niewolnicy do uzyskania potomstwa, ona wypędza Hagar, kiedy ta staje się nieposłuszna, ona każe Abrahamowi pozbyć się Izmaela – pierworodnego – gdy rodzi własnego syna. Abraham zaś posłusznie wypełnia jej polecenia. Również Hagar nie jest postacią bierną. Buntuje się przeciw swej pani, umie walczyć o swoje. Te dwie kobiety przytłaczają jak gdyby małżeństwo doczekało się w końcu potomstwa. Jak podaje Pismo św. Sara urodziła syna w wieku osiemdziesięciu dziewięciu lat. Był to prawdziwy cud i spełnienie obietnicy danej przez Boga. Wielokrotnie na kartach Biblii opisuje się, jak Bóg przemawia bo Abrahama i Sary. Nie czyni przy tym żadnej różnicy, nie dyskryminuje kobiety. Pojawienie się tych postaci na kartach przypowieści, fakt, iż kobiety w tej historii odgrywają wręcz kluczową rolę powinien nam dobitnie uzmysłowić, że mają one w religii dużo do powiedzenia.

biblijny syn abrahama i hagar